Tekst bij kunstwerk ter ere van de opening van het nieuw MFA de Paort

Ein paort aopent zich as ein gebaar van welkom. As un oëtgesjtaoke handj nao jônk en aod. Hiej viere en herdinke we. Aete en drinke we. Waerd mèziek gesjpeuld en gedanst. Gekoersbald en gekaokt. Geïnformeerd en geammeseerd. Ut is de plek wao weej same thoës zien. Wao we herinneringe ophaole aan vreuger en nieje make veur de toekôms.

Aan de Maas en soms zelfs met de Maas in hoës. En al det water? Det kump en det geit. Maar de Paort? Die blieft. Ôs Paort zuut de glimlach van de ontmoeting, de polonaise van ’t fiës, ‘t applaus veur dans, mèziek en toniël en de traon van ’t aafsjiëd. As dees moëre toch koste praote…

Dit is ôs plek van verbinjing. Det zuusse truük op deze wandj. De fotograaf sjuüt ein toeristisch plaetje, jônk en aod same, de ober serveert get lekkers biej ein gezellig moment. De saxofonist toënt de muzikaliteit in ’t dörp, de beuk kômme via de bieb biej ôs en ut danse en viere sjtaon veur sjport en vastenaovend. En uiteraard is d’r de verbeeldingskrach van theater en cultuur.

Op ’t eind? Eemus met un oëtgesjtaoke handj. Want det is wat dit gebouw is. Det is wat ein paort is. Ein oëtnuüdiging om mei te doon. En unne oproop om zelf de helpende handj te beeje aan angere. Duisse mei? Welkom in ôs Paort.