Ik doe het sinds een paar jaar. Jaarlijks vier of vijf dagen wandelen. Telefoon veel weg. Schrijfboekje mee. En iets te lezen. Met mijn rugzak van a naar b, van b naar c, etc. Geen oordopjes. Alleen dat wat er is in het buiten. Ik weet al langer dat het na een uur wandelen of hardlopen allemaal een beetje in begint te dalen in mijn hoofd. Dat de rondspringende ideeën, aandachtspunten, vragen en zorgen een beetje gaan liggen. Maar na een paar jaar meerdaags wandelen herken ook een meerdaags patroon.

Dag 1 is er vooral wat er al was in het hoofd. Dat springt lekker in het rond maar zo door de dag heen wel steeds iets rustiger. Dag 2 wennen al die gedachten ook aan de rust en na de volgende 25km denken die ook, ga maar gewoon eens even liggen. Dag 3? Tsja. Dan is er uhhh… ja gewoon… niets. Dan kan ik echt zien en horen wat er eigenlijk allemaal voor moois is om me heen. Kan ik ook betekenis zien in wat ik tegenkom. Zo zag ik een omgevallen boom. Niks geks aan. Maar uit / op de wortels van die boom groeiden twee nieuwe bomen. Dood doet leven. Voor mij een helpend beeld toen ik dat zag vier weken na het overlijden van mijn moeder. Welk nieuw leven (niet letterlijk 😉 ) wil ik laten ontstaan nu de zorgen weg zijn? Nu er wat meer ruimte ontstaat? Opeens kan ik zo’n uitnodiging zien in wat er voor me ligt.

Dan dag 4. De kniegewrichten beginnen al tegen te stribbelen maar ja, de auto staat toch echt nog 25km verder op. En na het tot rust komen van de gedachten van het nu en het kunnen zien en horen wat er om me heen is, dan gebeurt het. Nou ja; verwacht er niet teveel van. Maar dan komen de ideeën. Voor mijn bedrijf, voor mijn leven. Hoef ik niets voor te doen. Ze komen gewoon aanwaaien en binnenvallen.

Dat is voor mij als ondernemer natuurlijk een enorme les. Want de verleiding is groot om het lekker druk te hebben. Om ja te zeggen als de kans zich voordoet. Maar ik leer door dit soort dagen vooral dus. Als ik het druk heb dan lever ik, dan presteer ik. Als ik rust heb creëer ik. Dan gaat het moeitelozer, zijn de ideeën beter. Dan komen ook eigen ideeën en niet alleen de ideeën die gevraagd worden. Het is natuurlijk altijd de kunst om die rust niet incidenteel te vinden maar structureel. Want dan wordt alles dat ik doe alleen nog maar leuker.

In drukte presteer ik, produceer ik. In rust creëer ik. Nu weet ik waarom het re-creëren heet die vrije tijd 😉

Oh ja en ben je dan nieuwsgierig naar wat er zoal aan komt waaien? Nou soms zelfs een gedichtje:

Als dat toch eens kon

 

Gestuwd door warmte

omringd door zachtheid

glijdend door de stilte

altijd wind mee

 

De tijd verdrijven

in pure vredigheid

als dat toch eens kon

 

En als het leven is gevaren

gewoon een zachte landing

in een bloemrijke wei

of in augustus op de hei

 

als dat toch eens kon

als dat toch eens kon

leven als een luchtballon